ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ

Άρθρα

Λίγο πριν φτάσουμε στη Σπάρτη, στρίβουμε δεξιά του Ευρώτα και ακολουθούμε το δρόμο Σπάρτη –Μεγαλόπολη. Μετά τη Βορδόνια αρχίζουν να ξεπροβάλουν με τη σειρά ένα-ένα τα χωριά της Πάνω Ρίζας, που απαγκιάζουν στους πρόποδες του Ταϋγέτου αγναντεύοντας την κοιλάδα του Ευρώτα. Περνάμε τις πηγές του Κάρδαρη και πριν φτάσουμε στο Καστρί, στρίβουμε δεξιά και κατηφορίζουμε για τα Σερβέικα. Από την Καστανιά χρειαστήκαμε λιγότερο από δέκα λεπτά για να φθάσουμε εκεί. Είναι ένα χωριό που απλώνεται κατά μήκος σε δύο μαχαλάδες, όπως μας λέει ο Δημήτρης Λάζαρης.

Ο Πάνω Μαχαλάς είναι ξερικός και ο Κάτω Μαχαλάς είναι ποτιστικός. Τον πρώτο άνθρωπο που συναντήσαμε ήταν ο Χαράλαμπος Σαμπανίδης. Καθόταν στον ήλιο με συντροφιά τις γάτες του. Ο Θοδωρής Αλαφόγιαννης μας περίμενε στον περίβολο του Αγίου Νικολάου, που ήταν παλιά Ενοριακός Ναός του οικισμού και τον λειτουργούσε το Μοναστήρι. Περάσαμε στο εσωτερικό του Ναού και θαυμάσαμε το ξυλόγλυπτο τέμπλο και τον Παντοκράτορα ζωγραφισμένο σε μουσαμά. Η εικόνα της Παναγίας αριστερά «Δέησις Γερασίμου, Ιερομονάχου Ιεράς Μονής Καστρίου» 1833. Το Ευαγγέλιο του Ναού τυπώθηκε στη Βενετία το 1887 «Εκ του Ελληνικού Τυπογραφείου Ο ΦΟΙΝΙΞ».

Το Αντιμνήσιο φέρει επιγραφή «εις Μονήν Βατοπεδίου» Μάρτιος 1765.

Στο εσωτερικό της εκκλησίας και αριστερά της εισόδου υπάρχει Γυναικωνίτης, κλειστός σήμερα.

Βγαίνουμε από το ναό και αγναντεύουμε κάτω την κοιλάδα και απέναντι τον Πάρνωνα. Η θέα είναι καταπληκτική.

Στο πίσω μέρος του Αγίου Νικολάου βρίσκεται «ο κήπος της φθοράς», το Κοιμητήρι του χωριού…

Ανεβαίνοντας στον Πάνω Μαχαλά ο Θοδωρής μας έδειξε το χώρο ενός παλιού ελαιοτριβείου. Δύο ελαιοτριβεία είχε κάποτε το χωριό, όταν έσφυζε από ζωή. Ο Δημήτρης Λάζαρης θυμάται ότι μέχρι το 1955 υπήρχε μαγαζί – παντοπωλείο και με σχολικά είδη, επίσης κάνει λόγο και για δύο κεραμιδοκάμινα, που λειτουργούσαν στο χωριό. Ο Κώστας Γερμανός μας λέει ότι μπροστά στο πατρικό τους σπίτι υπήρχε επί Τουρκοκρατίας Κρυφό Σχολειό, σύμφωνα με μαρτυρίες των παππούδων του. Μάλιστα είχε ακούσει ότι εκεί κοντά υπήρχε κι ένα σφοντάμι, όπου κρύβονταν τα παιδιά, όταν κινδύνευαν. Στην εκκλησία των Αγίων Θεοδώρων βρίσκεται μαρμάρινη λάρνακα, που μέσα της θάφτηκε κατά την παράδοση ο Άγιος Θεόκλητος.

Φεύγοντας από το χωριό συναντάμε τον Κώστα Γενοβέζο έξω από το σπίτι του και μας καλεί μέσα. Εκεί είναι η μητέρα του, η κυρία Σταθούλα, με τα δύο χαριτωμένα εγγονάκια της, ανιψάκια του Κώστα. Μας κέρασαν και με προθυμία μίλησαν μαζί μας για το χωριό και τις τύχες των ανθρώπων του. Ο Κώστας είναι κτηνοτρόφος κυρίως. «Η γεωργία έχει παρακμάσει. Δεν υπάρχει καμιά προοπτική». Τα σπίτια στα Σερβέικα έχουν αδειάσει. Οι άνθρωποι έφυγαν για την Αμερική, την Αυστραλία και τον Καναδά. Άλλοι ζουν και εργάζονται στη Σπάρτη και δίνουν το «παρών» σε κάθε θρησκευτική τελετή και κοινωνική εκδήλωση. Κορυφαίες εκδηλώσεις είναι η γιορτή της Ανακομιδής των λειψάνων Θεοδώρου του Στρατηλάτη στις 8 Ιουνίου και η γιορτή του Αγίου Νικολάου στις 6 Δεκεμβρίου.

Ελένη Βλαχογιάννη-Βαρβάρα Κεμερίδου

ΕΥΡΩΠΑΪΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ TV